Świat
Naomi Osaka po raz kolejny wykorzystała modę, by nadać swoim inspiracjom, kulturze i tożsamości wyrazistą formę. Jej ceremonialne wejście na kort pokazało, że nawet rygorystyczne zasady Wimbledonu mogą stać się przestrzenią dla odważnej, osobistej narracji.
Wimbledon od niemal 150 lat pozostaje turniejem wiernym tradycji. Jednym z jej najbardziej rozpoznawalnych elementów jest obowiązek występowania w bieli, który wyraźnie ogranicza możliwości projektantów i zawodników. Naomi Osaka udowodniła jednak, że również w tak precyzyjnie wyznaczonych ramach można stworzyć obraz zapadający w pamięć.
Przed pierwszym spotkaniem turnieju, rozegranym przeciwko Elsie Jacquemot, Japonka pojawiła się na korcie w długim białym kimono. Strój przygotowany przez tokijską projektantkę Hanę Yagi pełnił funkcję ceremonialnej warstwy nakładanej na właściwy zestaw sportowy Nike. Haftowane żurawie, kwiaty wiśni, ozdobne wiązania i tiulowa spódnica odwoływały się do tradycyjnej estetyki Japonii, ale nie miały charakteru muzealnej rekonstrukcji. Była to współczesna interpretacja kulturowych symboli, dopasowana do przestrzeni jednego z najbardziej konserwatywnych turniejów świata.
Stylizację uzupełniło kanzashi, czyli tradycyjna japońska ozdoba do włosów. Inspiracją dla całej koncepcji była scena z filmu Kill Bill, w której bohaterka grana przez Lucy Liu występuje w białym kimono. Projekt nawiązywał również do kirigami, japońskiej techniki wycinania i składania papieru, oraz do kwiatowych motywów kojarzonych z otoczeniem Wimbledonu.
Osaka od kilku sezonów wykorzystuje modę do budowania narracji wokół swoich występów. Podczas Australian Open prezentowała strój inspirowany meduzą, natomiast przed French Open wystąpiła w czarnym gorsecie i plisowanej kreacji autorstwa Kevina Germaniera. Projekt powstał częściowo z jej wcześniejszych strojów tenisowych, łącząc widowiskową formę z ideą ponownego wykorzystania materiałów.
Występ Osaki pokazał także paradoks wimbledońskich przepisów. Reguła stworzona po to, by ujednolicić wizerunek zawodników, może wzmacniać indywidualność. Przy braku intensywnych kolorów największe znaczenie zyskują konstrukcja, detal i kulturowy kontekst. Biel przestaje być ograniczeniem, a staje się tłem, na którym nawet subtelny gest przyciąga uwagę całego tenisowego świata.