Świat
Kibice sportów zimowych wreszcie się doczekali. Ceremonia otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich Milano-Cortina 2026 została rozegrana równolegle w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo, co już na starcie jasno pokazało, że będą to igrzyska o nietypowej formule. Zamiast jednego centralnego punktu organizatorzy postawili na dwa światy - miejski rozmach Mediolanu i alpejskie tło Cortiny. Ten podział nadał rytm i wyraźny charakter - tworząc spójną, dobrze prowadzoną całość.
Od pierwszych minut było widać, że gospodarze wybrali umiar zamiast nadmiaru efektów. Ceremonia nie przytłaczała widowiskową oprawą. Muzyka, choreografia i warstwa wizualna prowadziły narrację płynnie, w szybkim, równym tempie. Mediolan wyznaczał dynamikę wydarzenia, Cortina wnosiła sportowy kontekst i zimowy klimat - przejścia między kolejnymi punktami programu były naturalne i czytelne.
Rozproszenie ceremonii na kilka miejsc nie zakłóciło jej przebiegu - parada zachowała tempo i płynność prezentacji kolejnych ekip. Nowa formuła sprawiała wrażenia logistycznego, przemyślanego rozwiązania - dobrze wpisanego w koncepcję całych igrzysk. Prezentacja sportowców była dynamiczna i pozbawiona protokolarnej monotonii. Oprawa pozwalała zachować indywidualny charakter reprezentacji, nie gubiąc przy tym poczucia wspólnego wydarzenia.
Całość utrzymano w estetyce oszczędnej, ale konsekwentnej. Zamiast efektów - postawiono na porządek i rytm. Kulminacyjny moment zapalenia znicza olimpijskiego pokazano w eleganckiej i stonowanej formie. Właśnie ta prostota zrobiła największe wrażenie - finał wybrzmiał mocniej niż najbardziej monumentalne inscenizacje znane z poprzednich igrzysk.
Inauguracja Milano-Cortina 2026 zapowiedziała igrzyska w klasycznym, wyważonym wydaniu. To był spokojny i konsekwentny początek, który jasno ustawił ton całego wydarzenia i dobrze wprowadził w ponad dwa tygodnie olimpijskiej rywalizacji.